Στην πιο σοβαρή μορφή τους, τα προβλήματα συμπεριφοράς χαρακτηρίζονται ως συμπτώματα της Διαταραχής Διαγωγής.

 

Η διαταραχή αυτή αναφέρεται σε ένα επαναλαμβανόμενο και επίμονο πρότυπο συμπεριφοράς, σύμφωνα με το οποίο παραβιάζονται τα βασικά δικαιώματα των άλλων ή οι βασικοί, ανάλογοι με την ηλικία, κοινωνικοί τύποι και κανόνες. Ορισμένες από αυτές τις μορφές συμπεριφοράς παρουσιάζονται στη συνέχεια:

• Εκδήλωση επιθετικότητας σε ανθρώπους και ζώα

• Καταστροφή ιδιοκτησίας

• Απάτη ή κλοπή

• Συχνές παραβιάσεις κανόνων

 

Επισημαίνεται ότι η Διαταραχή Διαγωγής συχνά συνυπάρχει με τη ΔΕΠ-Υ.

 

Σημαντικός παράγοντας στην εκδήλωση Διαταραχής Διαγωγής φαίνεται να είναι η ποιότητα των ενδοοικογενειακών σχέσεων και ο τρόπος λειτουργίας της οικογένειας. Σε μεγαλύτερο κίνδυνο βρίσκονται τα παιδιά τα οποία κακοποιούνται ή εκτίθενται σε οικογενειακή βία. Τα παιδιά αυτά συνήθως εκδηλώνουν νωρίτερα αντικοινωνική συμπεριφορά και διαπράττουν σοβαρότερα αδικήματα. Επιπλέον, οι κακές συνθήκες διαβίωσης, η φτώχεια και η ύπαρξη πολλών παιδιών στην οικογένεια καθώς και η ύπαρξη περιθωριακών ομάδων και υψηλού δείκτη εγκληματικότητας στη γειτονιά, έχουν από παλιά συνδεθεί με την εκδήλωση παραπτωματικής συμπεριφοράς. Τέτοιου είδους συνθήκες ζωής αποτελούν συχνά παράγοντες που προδιαθέτουν ορισμένες οικογένειες σε μειωμένη ικανότητα παροχής ικανοποιητικής γονεϊκής φροντίδας στα παιδιά τους, γεγονός που οδηγεί στην μειωμένη δυνατότητα κοινωνικοποίησης και στην ανάπτυξη αντικοινωνικών μορφών συμπεριφοράς από τα παιδιά. Αυτά τα παιδιά με τη σειρά τους έχουν αυξημένες πιθανότητες κατά την εφηβεία και την ενηλικίωσή τους να αντιμετωπίσουν προβλήματα κατάχρησης ουσιών, ανεργίας, εμπλοκής με το νόμο και να περιθωριοποιηθούν, δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο τις συνθήκες ζωής τους. Τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς φαίνεται να έχουν οι πολυσυστημικές προσεγγίσεις, οι οποίες βασίζονται στην πεποίθηση ότι τα προβλήματα συμπεριφοράς του παιδιού συνήθως εκφράζουν τη δυσλειτουργικότητα των σχέσεων στα πλαίσια του οικογενειακού και ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος. Οι προσεγγίσεις αυτές εμπλέκουν στο πρόγραμμα θεραπευτικής αντιμετώπισης όχι μόνο το παιδί αλλά και τα μέλη της οικογένειάς του, τους δασκάλους, καθώς και άλλα σημαντικά πρόσωπα στη ζωή του παιδιού.